Badaniu poddano pierze u zmutowanych kurczaków. Obserwując dwutygodniowy zarodek, zauważono, że w okolicach głowy i dziobu było coś, czego być nie powinno. Wyglądało to na zęby. Po dokładniejszych oględzinach okazało się, że były to zęby w kształcie szabli, czyli takich, jakie mają aligatory. Zmutowanemu kurczakowi rosły żeby tak samo jak aligatorowi i archeopteryksowi. Zrobiono więc kolejny krok na przód: postanowiono sprawdzić, czy uda się doprowadzić do rozwoju zębów u normalnego kurczaka. Do embriona został wszczepiony wirus w miejscu, w którym rozwijał się dziób. Wirus ten niósł gen, odpowiedzialny za rozwój zębów u innych zwierząt. Powinien on połączyć się z DNA kurczaka. Są podejrzenia, że ten gen jest obecny u kurczaków, ale nieaktywny. Badanie dwutygodniowego zarodka znalazło ogniwo ewolucyjne do ptasich przodków: u kurczaka rozwijały się żeby. Okazało się, że ptaki wciąż miały pamięć ewolucyjną, która pozwalała im na wytworzenie pierwotnego stadium zębów, lecz gen, który kazał zębom rosnąć był nieaktywny. Zęby ptaków były tak samo zaokrąglone, jak u dinozaurów. Potem zaczęto odnajdywać kolejne ślady dinozaurów w DNA ptaków, jak na przykład łuski. Stwierdzono, że udało się odnaleźć gen, który zamieniał łuski w pióra. Łuski i pióra zbudowane są z tych samych białek. Spróbowano więc wyhodować na nodze kurczaka pióra, a nie łuski. I ten eksperyment okazał się sukcesem. Im większa jest wiedza, tym większa pewność sukcesu. Ptaki kryją w sobie wiedze genetyczną. Jeśli prawdą jest, że ptasi przodkowie pokryci byli łuską, powinno udać się ją wykształcić u ptaków. Kolejna różnica między teropodami a ptakami wydawała się trudniejsza do odtworzenia. Teropody miały dłonie i ramiona, a ptaki mają skrzydła. Jednak i między nimi odnaleziono genetyczne podobieństwo. Trzy palce u dinozaurów służyły do chwytania ofiar. Ptasie skrzydła mają podobny wygląd bez piór i taką samą budowę genetyczną. Może i w tej kwestii uda się osiągnąć naukowy sukces.