Z czasem naukowcy odkodowali całą sekwencję ludzkiego DNA. Odkryli, że składamy się ze znacznie mniejszej liczby genów. Genotyp człowieka podobny jest do genotypu innych zwierząt, a tylko 5% ludzkiego DNA zawiera aktywne geny. Reszta jest tzw. Śmieciowym DNA. Zawiera ono powtarzalne sekwencje, których funkcja jest nieznana, a także zmutowane nieszkodliwe, nieaktywne geny. Liczba genów wpływająca na fizjologię zwierząt jest znacznie mniejsza niż przypuszczano. Odkryto, że jedna mutacja może całkowicie zmienić kształt zwierzęcia. Nie więcej niż 1000 genów kontroluje rozwój ciała u wszystkich kręgowców, więc małe zmiany mogą mieć znaczące skutki. W 1994 r. dokonano kolejnego odkrycia, które wykazało, że spokrewnione gatunki, jak dinozaury i ptaki, mają więcej wspólnych genów niż sądzono. Okazało się również, że stare geny potrafią uczyć się nowych zadań, jakie mają wykonać w rozwoju organizmu. Uważa się, ze w ten sposób odnaleziono rozwiązanie jednej z największych zagadek ewolucyjnych: jak powstają nowe cechy? Nowe gatunki pojawiają się często nie dzięki wytworzeniu nowych genów, lecz dzięki wykorzystaniu starych w nowy sposób. Te punkty zwrotne świadczą, że DNA ptaka jest znacznie bardziej podobne do DNA dinozaura, niż przypuszczano. Drobna zmiana w procesie decyzyjnym sprawi, że narodzi się kurczak lub dinozaur.